چقدر بلدیم...؟؟

احساس می کنم توی دوره ای زندگی می کنم که خواسته قلبی برای لیلی شدن، به نظر بقیه مسخره یا توقعی بیجا به نظر می رسه و دردآور تر این هست که خیلیهامون به لیلی نشدن عادت کردیم و بهم میگیم عجب انتظارها داریها.

وقتی میشه لیلی شد که لیلی کردن را به پسرهامون یاد بدیم. فرهنگهایی که توش میگن، "چیزی که برات زیاده دختره، یا شوهر برات گیر میاد بالاخره"، ازشون توقعی نمیشه داشت، نمیشه انتظار داشت، مردانی داشته باشیم که بلد باشن حس خاص بودن را به زنی هدیه بدن و در برابر این هدیه هزاربار شانس مجنون وار زندگی کردن را بدست بیارن. نمیشه انتظار داشت زنانی داشته باشیم که بلد باشن به لیلی بودن فکر کنند.

و عجیب این هست که در این میان هم زن و هم مرد، فرصت تجربه عشق را از دست میدن.

عشق چیزی هست که خیلیها دنبالش هستند، اما اکثرا بهمون یاد ندادن که برای عشق باید بهایی بپردازی. برای اینکه بخواهی کسی قلبش را به سویت بازکند و از مهر درونش بهره مند بشی، باید تلاش کنی، باید نشونش بدی، باید بهش حس خاص بودن بدی تا باور کنه، برای او معنایی متفاوت و دل انگیزتر از هر کسی در تمام عمرت را داری.

چقدر بلدیم به هم حس خاص بودن بدیم.

نمی دانم!!

نوشته شده توسط ا-م در ساعت 22:43 | لینک |